σταματησα να γραφω πια..οι πολλοι με πεισαν ακομα να σταματησω και να ονειρευομαι..πως ντρεπομαι γι αυτο,που τους αφησα να τα καταφερουν.
οταν ημουν μικρη ενα πραγμα ελεγα και ξαναλεγα ΔΕ ΘΕΛΩ Π~Ο~Τ~Ε ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ~~πιστευα οτι εκεινη την στιγμη θα πεθαινα..ΟΝΕΙΡΟ=ζωη
γιατι τι ειναι μια ζωη χωρις ονειρα??
το ξερω πως το πιο πιθανο ειναι οι ανθρωποι που δεν ονειρευονται να ζουν μια ζωη ευτυχισμενοι γιατι απλα δεν ξερουν τι υπαρχει παραπαπερα..δε ξερουν τις δυνατοτητες τους..το τι μπορουν να πετυχουν ρισκαροντας βεβαια αυτα που ηδη εχουν..
νομιζω..η μαλλον ειμαι σιγουρη//ΝΑΙ ειμαι σιγουρη οτι προτιμω μια ζωη ονειρεμενη~παραμυθενια~που να προσπαθω συνεχεια να πετυχω τους στοχους μου κανοντας υπεροχα ταξιδια για να βρω τις ιθακες μου και ας πεφτω καθε λιγο σε τοιχο κ ας χρειαζεται να τα κανω οοολα με το δυσκολο τροπο..
ειχα διαβασει καποτε πως η ζωή είναι ένα ποτάμι που δεν γυρίζει πίσω, μπορεί να σε βγάλει στην Ιθάκη που πάντα αναζητάς και να ζήσεις ευτυχισμένα, μπορεί όμως να σε τσακίσει όταν γίνει χείμαρρος και να χάσεις τα πάντα!
προτιμω να ρισκαρω λοιπον..προτιμω να ΖΩ λοιπον.