επιστροφη στην πραγματικοτητα..

Λοιπόν;
Τι σημασία έχουν πια όλα αυτά!
Τόσα λόγια, τόσα όνειρα ,τόσοι δρόμοι(για να πας που;)
Συχνά μισήσαμε ως το θάνατο ή άλλοτε αγαπήσαμε ως τον εξαγνισμό
η περηφάνια μας έκανε, καμιά φορά, να κλάψουμε, ο εγωισμός πολλά να στερηθούμε, ο φόβος μήπως αποτύχουμε, η αίσθηση του ανεκπλήρωτου όταν είχαμε πετύχει, φιλοδοξίες, τύψεις, γενναιότητες, που σαν μεγεθυντικοί φακοί μεγάλωσαν ως το άπειρο τον ελάχιστο εαυτό μας..
Και δεν είδαμε τίποτα απ΄ τον απέραντο κόσμο!

βαρεθηκα,, ή μαλλον δε βαρεθηκα ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ
κουραστηκα να σε κοιτω παντα μεσα απο τους καθρεφτες,,τα τζαμια,τα ειδωλα,,ο καπνος θολωνει τα παντα,,δε μπορω να σε δω-δε μπορω να σε αγγιξω,,κουραστηκα να προσπαθω
το μονο που εχεις να κανεις ειναι ενα κλικ αριστερα..και θα μπορεσω να σε αγγιξω,να δω το προσωπο σου σε αποσταση αναπνοης απο το δικο μου.οχι αλλοι καθρεφτες.οχι αλλος καπνο.θελω να σε δω,,να σε αγγιξω,,να σε γνωρισω.

σταματησα να γραφω πια..οι πολλοι με πεισαν ακομα να σταματησω και να ονειρευομαι..πως ντρεπομαι γι αυτο,που τους αφησα να τα καταφερουν.
οταν ημουν μικρη ενα πραγμα ελεγα και ξαναλεγα ΔΕ ΘΕΛΩ Π~Ο~Τ~Ε ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ~~πιστευα οτι εκεινη την στιγμη θα πεθαινα..ΟΝΕΙΡΟ=ζωη
γιατι τι ειναι μια ζωη χωρις ονειρα??
το ξερω πως το πιο πιθανο ειναι οι ανθρωποι που δεν ονειρευονται να ζουν μια ζωη ευτυχισμενοι γιατι απλα δεν ξερουν τι υπαρχει παραπαπερα..δε ξερουν τις δυνατοτητες τους..το τι μπορουν να πετυχουν ρισκαροντας βεβαια αυτα που ηδη εχουν..
νομιζω..η μαλλον ειμαι σιγουρη//ΝΑΙ ειμαι σιγουρη οτι προτιμω μια ζωη ονειρεμενη~παραμυθενια~που να προσπαθω συνεχεια να πετυχω τους στοχους μου κανοντας υπεροχα ταξιδια για να βρω τις ιθακες μου και ας πεφτω καθε λιγο σε τοιχο κ ας χρειαζεται να τα κανω οοολα με το δυσκολο τροπο..
ειχα διαβασει καποτε πως η ζωή είναι ένα ποτάμι που δεν γυρίζει πίσω, μπορεί να σε βγάλει στην Ιθάκη που πάντα αναζητάς και να ζήσεις ευτυχισμένα, μπορεί όμως να σε τσακίσει όταν γίνει χείμαρρος και να χάσεις τα πάντα!
προτιμω να ρισκαρω λοιπον..προτιμω να ΖΩ λοιπον.

Παντα πιστευα οτι ειναι πολυ κριμα να κρινονται οι ανθρωποι απο τα εργα τους..
Θα επρεπε να κρινονται απο τα ΟΝΕΙΡΑ τους..

..αρχη

«...Να σου πω τι θέλω; Μαγεία! Ναι, μαγεία! Αυτό προσπαθώ να δίνω και στους άλλους. Γι΄ αυτό και τους παρουσιάζω πιο όμορφα τα πράγματα. Δεν τους λέω την αλήθεια, αλλά αυτό που θα έπρεπε να είναι αλήθεια!...» νομιζω οτι αυτο ακριβως λειπει απο την εποχη μας..... ποσο διαχρονικο μπορει να ειναι ενα εργο...